कथा : कुइरो

एक दिन बिहान अफिसको दाईले फोन गरेर भन्नु भयो “ भाई अचानक हामी कर्णाली जाने काम पर्यो , तिमी तयारी गर्दै गर म एकछिनमा तिमीलाई लिन आउछु ।“ कर्णाली मलाई निकै जान मन भएको ठाँउ हो । अनि म बहाना खोजी रहेको थिए कर्णाली जानको लागी । लाग्यो त्यो दिन मेरो सपना पुरा हुदैछ । एक घण्टाको आसपासमा त्यो दाई घरमै आउनु भयो । तर बाईकमा । माघ महिनाको कपकपाउदो जाडो बाईकमा जाने सुनेरै मन कस्तो कस्तो भयो । तर जानु नै थियो र बिकल्प केही थिएन । लगभग बिहानको दश बजे भैरहवाबाट हाम्रो यात्र सुरु भयो । सधै जाडोमा सितलहरले छोप्ने 'भैरहवामा' घाम नलागेको एक हप्ता भन्दा धेरै भैसकेको थियो । त्यो दिन पनि घाम लाग्ने सुरसार नै थिएन । र मलाई थाहा थियो दाङको केही भाग बाहेक सबै ठाँउमा हामी यस्तै सितलहरसंग लड्दै जानु पर्ने थियो । लगातार तिन घण्टाको यात्रा पछी । हामी कपिलवस्तुको कुनै अपरिचित ठाँउमा पुगेर रोकियौ । हामी एउटा चिया पसलमा पुग्यौ । चिया संगै गोजीबाट एउटा चुरोट निकालेर धुवाँको सर्को र चियाको चुस्की संगै लिएँ । समय त मस्तै घाम लाग्न पर्ने हो तर लागेको थिएन । बाटो पारी के छ भन्ने पनि थाहा नहुने गरी बाक्लो तुवालो लागेको थियो । हामी त्यहाँबाट हिड्ने तरखरमा थियौँ । बाईकमा चाबी राखेर मैले नै स्टार्ट गर्न लागेको थिए । कुहीरो भित्र केहि हल्ला सुनियो । र केही फुटेको वा फुटाएको जस्तो आवाज र मान्छेहरु चिच्चाइरहेको आवाज सबै संगै आएको थियो । यो सबै कुराबाट प्रश्ट अनुमान लगाउन सकिनथ्यो त्यहाँ कुनै हुलदंगा हुन गईरहेको छ । हुन पनि हो रहिछ । हामी भएको ठाँउबाट पारी पसलहरु भकाभक बन्द हुन लागे । अचानक एक हुल सुरक्षाकर्मी पनि गाडी र हतियर सहित आइपुगे । के भएको थियो , हुदै थियो मैले केही भ्याउ पाउन सकिरहेको थिईन । छेउमा संगै गएको दाईको अनुहारमा हेरेँ । म भन्दा पनि धेरै तनावमा उनी थिए मैले हेर्दा । र साहेद उनी भन्दा धेरै तनावमा म थिए होला उनले हेर्दा । हेर्दा हेर्दै दंगा ठुलै नै हुँदै गयो । बाँकी रहेका पसलहरु फुट्दै थिए । मान्छेहरु बाटोमा आगो बाल्दै थिए । कोही लाठी लिएर बाटोमा थिए । कोही घरेलु हतियार सङ्गै बाटोमा थिए । हामी एउटा आतंकको माहोलको बिचमा थियौ । आँखा अगाडी दंगाको दृश्य थियो । र आँखा झिम्काउँदा कतिबेला बिदेशमा भएको दाईको अनुवार आउँथ्यो । कतिबेला दुई बर्षको तोते बोल्ने भतिजाको । अनी कतिबेला आउँथ्यो आमा र भाउजुको । यसको मतलब मलाई मृतुको भयले छोईसकेको थियो । भएको के हो थाहा थिएन । तर पनि घाँटीमा भएको ओशोको फोटो भएको माला भित्र राखे । किनभने मलाई थाहा थियो त्यो मुश्लिम बस्ति भएको ठाउँ थियो । र अली बर्ष पहिले चनौटामा हिन्दु मुस्लिमको दंगामा कतिले बास नै गुमाएका थिए त कतिले सास नै गुमाएका थिए र कत्तिले आफ्ना आफन्तहरु गुमाएका थिए । यो ठाउँ पनि चनौटा आसपासमा नै थियो । अली समय पहिले हामीले चिया पिएको पसलका पसले हाम्रो नजिक आएर बाईक उनको भित्र राखेर हामी पनि त्यहिँ भित्रै बस्न भने । अनि हामीले उनले भनेको मान्न केही बेर लागेन र बस्यौँ पनि । सुरक्षाको त्यो भन्दा ठुलो अनुभुती मैले मेरो जिवनमा पहिला कहिल्यै पनि गरेको थिईन । मैले तिनै पसले दाईलाई सोधेँ 'भएको के रैछ' भनेर ! उनले भनेपछी थाहा भयो ‘एउटा हिन्दु पहाडिया केटा, जो त्यही सानो पसल गरेर बस्थ्यो उसले कुनै मुस्लिम केटीलाई भगाएर बिहे गरेछ । अनी दंगा सुरु भएको रहेछ । मुस्ल्लिमहरुले हिन्दुलाई काट्छु र हिन्दुहरुले मुस्लिमलाई काट्छु भन्दै हिडेका रैचन् । त्यती मात्र होईन मधेसीले पहाडियालाई र पहाडियाले मधेसीलाई काट्छु भनेर पनि हिडेका रैचन् । डरले सिमा नागिसकेको थियो। त्यसमाथी हामी एक त त्यो ठाँउको नै थिएनौँ । अर्को तर्फ हामी हेर्दा पहाडिया जस्तो थियौँ । तर पसलवालाले हामीलाई मान्छे मात्र देख्यो होला। सायद, उसलाई उ पनि मान्छे हो भन्ने याद भयो होला । त्यसैले उसले हामीमा र आफुमा केही भेद देखेन । *********************************************************** पसल भित्रबाट हामीले बाहिरको दृश्य अवलोकन गर्न सक्थ्यौँ । तर लुकेर मात्र । मैले हेर्दै थिएँ, त्यहाँ रोकेर राखेको ट्रक र बसहरुमा पनि आगो लगाउदै थिए एक हुलहरु । कोही सडकको बिच भागमा गएर चिच्चाएरै केही भन्दै थिए । कोलाहल थियो जताततै । जे सुनिन्थ्यो र जे देखिन्थ्यो सबै त्रशित थियो । लाग्यो हामी पनि त्यहाँ बसेर 'काल' लाइ कुर्दै छौँ । आमाले हिड्ने बेलामा “राम्रो संग जानु फोन गर्दै गर्नु “भनेको कुरा कानमा फेरी बज्यो । सानो भतिजाले हिड्ने बेलामा तोते बोलीमा "आउदा मलाई दुइता देलीमिल्क ल्याइदिनु हच्" भनेको याद आयो । दाईले हिजो फोनमा कुरा गर्दै गर्दा "घरको ख्याल गर्नु है समय खतरा छ" भनेको याद आयो । भाउजुको हसिलो अनुवारले कपडा प्याक गर्दा "जाडो निकै छ ख्याल गर्नुहोला" भनेर बाक्लो बाक्लो कपडा प्याक गर्दिएको याद आयो । सबैको यादले आँखा भरिएर रसायो । लाग्यो अब म त्यो बोलीहरु कहिल्यै सुन्न पाउँदिन । त्यही समयमा फेरी बाटोतिरबाट ठुलो आवाज आयो । हेरेँ अनी देखेँ । एउटा एम्बुलेन्स रोकेको थियो । र बन्दकर्ताले त्यसबाट सबैलाई निकाल्दै गर्दा एक जना अचेत भएको बृद्धलाई पनि निकाले । सायद उनी 'बिरामी' हुनुपर्छ । उसका आफन्त होलान् उनीहरुसंग बिन्ति बिसाउँदै थिए। तर उनीहरुले कसैको पनि कुरा सुनेनन् र बिरामीलाई बोकेर कतै अन्तै लगेर गए । लैजाँदै गर्दा एकछिन त देखेँ अनि फेरी कुईरोले छेक्यो खै अनि कता लगे कुन्नि थाहा नै भएन । मनमा अनेकौँ सोचहरु आए । आखिरमा नेपाली-नेपाली होईन र ? फेरी किन यस्तो ? किन हामी एक अर्कालाई मार्न र मर्न लागिपरेका छौ ? फेरी यो लडाईको फाइदा कसलाई ? मेरो सोच एउटै थियो "लडाईमा हार होस् या जित जतिजा एउटै हो ‘घाटा’ " । अनि यो लडाई के प्राप्तिको लागी ? हुनु भैसक्छ तर मान्छे त्यसलाई नै केन्द्र बनाएर किन बिनासको बाटो रोज्दछन् ? बिचरा ति बिरामी बृद्ध ! उनले उपचार पाउन पर्ने उनको अधिकार होईन र ? अनी फेरी अधिकार, धर्म र जातको नामको यो लडाई किन र के को लागी ? यस्तै सोचमा बग्दा बग्दै मेरो सातो गयो , जब कसैले हामी भएको ठाउँको ढोका ढकढकायो । डराई डराई ढोका खोल्दा थाहा भयो केही शुरक्षाकर्मीहरु रहेछन् । हामी त्यहाँ थुनिएपछि त्यही चिया पसले दाईले फोन गरेर बोलाएका रहेछन् । उनीहरुले हामीलाई रुपन्देहीको मुर्गिया भन्ने ठाउँ जुन त्यहाँबाट एक घण्टाको दुरीमा पर्छ त्यँहा सम्म स्कटिङ गरेर लैजाने भए । खुसीको सिमा थिएन आफु बाँच्न पाएकोमा । घर परिवारलाई फेरी भेट्न पाएकोमा । हामी त्यहाँबाट हिड्दा करिब दिउँसको चार बजेको हुँदो हो । जाडो त उस्तै थियो । कुईरो र सितलहरले यतीबेला सम्म पनि छाडेको थिएन । हामी त्यहाँबाट निस्किनु अगाडी त्यो चिया पसलले र उनका परिवारलाई धेरै धन्यवाद दियौँ । उनका एकदुई बच्चा पनि थिए तर कति थिए मैले ख्याल नै गरिन । सोध्न र सोच्नलाई दिमाख सहि ठाँउमा भएको भए पो सोचिन्थो होला । लाग्थ्यो दिमाखमा आँफू बाहेक अरु केही थिएन । त्यहाँबाट हिडेको सवा एक घण्टामा हामी 'मुर्गिया' आईपुग्यौँ । यहाँको जन जिवन शान्त थियो । अझ भनौँ निकै शान्त । सुरक्षाकर्मीलाई धन्यवाद दिएर हामी बुटवल तर्फको बाटो लाग्यौँ । बुटवल आउदा बेलुकी भैसकेको थियो । पसल र घरहरुमा बत्ति बलिरहेको थिए । एकमनले सोचेँ बुटवल रोकिएर ट्रफिक चोकको ठेलामा कफी पिएर फ्रेस भएर जाउँ । तर आतेकिएको मन चाँडो घर पुगेर भतिजालई काखमा च्यापेर धित मर्नेगरी रुन पनि मन थियो । भतिजाको प्रेमले नै मलाई तान्यो । अचम्म के थियो भने अफिसका दाई र म एउटै बाइकमा थियौँ । तर, हामी एक अर्का सङ्ग एक शब्द पनि बोलिरहेका थिएनौँ । दुबै जना मौन थियौँ । हुन त बोल्ने पनि के ? जे दृश्य देखियो र जे भोगियो दुवैले सङ्गै भोगियो । जति बोल्न थियो हामी आफै सङ्ग मनमनै बोलिसकेका थियौँ । **************************************************** रातिको लगभग आठ बजे घर पुगेँ । भित्र छिर्दा बित्तिकै केही नबोली भतिजालाई काख च्पाप्दै गर्दा बर-बर आँशुको धाराहरु आँफै बग्न थाले । बिचरा दुई बर्षको अबोध बालक उसलाई के थाहा म कत्रो संकट कटाएर आएँ भन्ने !! उ चाहिँ रुँदै “मेलो देली मिल्क खोई“ भन्दै थियो । मम्मि र भाउजु आउनु भयो कोठामा र दुवैलाई अंगालो हालेर दिनभरको कहानी सुनाएँ । बन्दको खबर रेडियो टेलिभीजनका समाचारमा पहिले नै भनी सकेको रहेछ । अनि मलाई पटक-पटक फोन गर्दा फोन नलागेर आमा र भाउजुको सात्तो नै गएको रहेछ । फोन नलागेको कुरा सुन्दा अचम्म लाग्यो र गोजी छामेँ । मैले त मेरो मोबाईल पनि हराइसकेको रहेछु । तर, कत्ति बेला हराएँ भन्ने चैँ पत्तो नै भएन । तर मोबाइल हराएकोमा दु:ख भने कत्ति पनि लागेन । पहिले नै थाहा पाएको भए पनि साहेद सोच्थेँ होला 'बाँचियो भने मोबाईल त जति पनि किन्न सकिन्छ' । बाँचेको थिएँ मलाइ त्यही नै ठुलो कुरा थियो । एकछिनमा फ्रेस भएर टि.भी खोलेँ । समाचार लगाएँ । हातको रिमोट आँफै खस्यो । होस नै उड्यो । समय पनि रोकियो कि झैँ लाग्यो कतै केसैको आवाज पनि सुनिन । अन्धकार बाहेक केही देखीन । किनभने टिभीमा त्यही अपरिचित ठाँउ देखाउँदै थियो । र त्यहाँ जलेका मान्छेहरु अनि घर । जलेका मान्छेहरु र घर अरु कुनै नभई त्यही चियापसले दाईको थियो । संगै उनको सबै बच्चा र परिवारलाई पनि जलाइएको रहेछ । जलाउनको पछाडी बाहाना एउटै थियो "मधेशी भएर पहाडियालाई दिनभर बचाएर पुलिसको जिम्मा लगाएको" । एकछिनमा जसोतसो मन बुझाउन खोजेँ । त्यो रात मलाई कत्ति पनि निद्रा लागेन । लागेको थियो त मात्र बाहिर कुईरो । र आकाश पुरै कालो । सितलहर तराईमा मात्र थियो । तर कालो कुइरो देशभर लग्न सुरु भयो । घाम लाग्दा पनि त्यो कुइरो लागिनै रह्यो । र नलाग्दा पनि लागिनै रह्यो ।

कथा : काठको बाकस

        बुवा बितेको भर्खर एक बर्षको बर्खी सकेको एक महिना जति भएको थियो होला। एक दिन आमाले मलाई र दाईलाई बोलाएर आचम्मको कुरा गर्नु भयो । आमाले दाईसंग “अब म पनि धेरै बाच्दिन होला  त्यसैले बिनोद तैंले बिहे गर् । मलाई नाति अथवा नातिनीको अनुवार हेरेर मर्न मन छ “ भन्दा म र दाई एक अर्काको अनुवार हेरेको हेरै भएका थियौं ।

      दाईले पर्तिकार नगरेको होईन तर आमालाई के भएको थियो एकोहोरो जित मात्र गर्न थाल्नु भयो । दाई आफै बेरोजगार थियो आफ्नै दुईवटा खुट्टामा हिड्न त गार्हो त्यसमाथि चारवटामा कसरी हिड्नु ! अझ आमाको कुरा अनुसार त छ वटामै हिड्नु पर्ने !! तर पनि केहि सिप लागेन दाईको हुन्छ भन्नु बाहेक अरु बिकल्पनै थिएन । अनि हुन्छ नै भन्यो पनि ।

      त्यसपोछी केटी हेर्ने चक्कर सुरु भयो दाईको । एक पोछी अर्को गर्दै हेर्दै जाँदा एउटा चाहि मन पर्यो । सायद उनले पनि दाईलाई मनपराइछन् । कुरा अगाडी बढ्दै गयो । किनमेल सुरु भयो । गहना , लत्ता कपडा, महङ्गा सामान संगै थुप्रो ऋण पनि जोडियो । आमा खुसी हुनुन्थ्यो किनभने बुवा नभए पनि ठुलो जिम्बेवारि सकिदै थियो आमाको काँधबाट। म चाहि दङ्ग थिए दुलाहाको भाई बन्न पाएकोमा ।

     बिवाहको दिन पनि आयो जन्ति सबै तयार भए । एकछिनमा हिडेपनि । पोखराबाट लेखनाथ जन्ति जानु धेरै बाटो थिएन , लगभक आधाघणटमै हामी बिवाह हुने ठाँऊमा पुग्यौ । दिनभर पणडितले जे जे गर्न लगायो त्यहि त्यहि गरे मेरो दाई र हुनेवाला भाऊजुले । बेलुकी बिवाह सकियो । अरुले के के पाए मलाई थाहा थिएन तर मैले चाहि सुनको औँठी र एक जोर कपाडा पाएको थिए दुलाहको भाई भएर ।

      जादा जति जना गएपनि  भरे फर्कदा हामी एकजना नँया मान्छे लिएर फर्केका थियौ घर । त्यसरी नै नेपाली चलन अनुसार भाऊजुलाई घरमा भित्राइयो । त्यसपोछीको दिनहरु निकै राम्रो गरी बित्दै थियो । भर्खर मात्र बुवा बित्नुभएको घाउमा मलम लाग्दै गएको थियो । भाउजुपनि साह्रै असल थिइन् । मलाई र आमालाई पनि साह्रै माया गर्थिन । सबैले आमालाई तेरि बुहारी लक्ष्मी जस्ति छ भन्दा आमा गजक्क पर्नु हुन्थयो खुसीले । अब अर्को समस्या के थियो भने घरको दाई र म दुवै बेरोजगार, बुवाको अउने थोरै पेनसनले खान मत्र ठिक्क हुने । के बचाउने र के ले ऋण तिर्ने भन्ने समस्याको तनाब चाहि हामी सबैको अनुहारमा झल्कीन लागेको थियो ।

   फेरी दिन बित्दै गए । दाईको बिबाहको लगभक चार महिना भएको थियो होला । एक दिन सबै परिवार संगै भएको बेला दाईले अचम्मको निर्णय सुनायो । “ म अब बिदेश जान्छु , पैसा कमाएर सबै ऋण तिर्छु , अनि शुखसंग बसौला “ दाईले यसो भन्दा आमा त झसंगै हुनु भयो र सहमति दिनु भएन । हुन त भाउजुको पनि सहमति कहाँ थियो र यो कुरामा । तर यो पालो जित गर्ने पालो दाईको थियो र जित्यो पनि ।

      त्सयको अर्को नै दिन दाई जिल्ला प्रशासन कार्यलाय कास्की पुग्यो र पसपोर्ट पनि बनायो । अनि फेरी अलि दिनमा काठमांडु पनि हिडि हाल्यो , कुनै एजेन्ट पनि भेटायो र जाने नै निश्चित गरेर मात्र पोखरा फर्कियो ।

            फेरी दिन बित्न सुरु भो , एक महिना बितेको थाहानै भएन । हुन त बितेको समय जहिले यस्तै नै हुन्छ छिटो बितेजस्तो लाग्ने । ढिलो त आउने समयले मात्र गर्ने हो । घरको मुलढोका, ढोकाको दुइतिर अम्खरामा फुल राखेर साइत गरेको । आमा रुदै भन्नु हुन्छ “बाबु फोन गर्दै गर्नु , दुःख भयो भने फर्कि हाल्नु ! नुनिलो सुकिलो जे छ त्यही खाउला , जसरी सकिन्छ त्यसरी नै बाचुला !!” फेरी दाई भावुक हुदै भन्छ  “ चिन्ता नगर्नुस् आमा, दुई बर्षको कुरा त हो त्यासपोछी फर्की हाल्छु नि म ! मेरो याद आयो भने माथि आकाशको चन्द्रमालाई हेर्नुस र बुझ्नुस् कि मेरो छोराले नि त्यहि चन्द्रमा हेरेको छ । आखिर यहाँबाट देखिने चन्द्रमा र त्यहाबाट देखिने चन्द्रमा एउटै हो । अनि कसरि मा टाढा हुनेछु त ?”

      दाईले त्यसो भन्दा आमा झन् ठुलो ठुलो स्वरले रुनुभो । संगसंगै भाउजु पनि रुन थाल्नु भो । मा चाहि भावुक मात्र भएको थिए । रौं भने रुन आउदैनथ्यो , हाँसु भने सबै रोएको बेला कसरी हास्नु । के गर्नु-गर्नु भएको थियो तर मन भने नरमाइलो भएको थियो ।

***********************************************************************************

      दाई हिंड्यो घरबाट बिदा भएर, मा चाहि दाइको पोछी पोछी हिडे दाईलाई काठमांडु संम छोड्न। पोखराबाट हिडेको लकभक तिन घणटामा मुग्लिङ के पुगेका थियौ बाटो जाम थियो । पोछो बुझ्दा थाहा भयो बाटोमा एउटा गाडीले बच्चा किचेको कुरालाई लिएर स्थानिय बासीले बाटो बन्द गरेका रहिछन  तर हाम्रो राम्रै भाग्य भन्नु पर्छ केही घण्टामा कुरा मिलेछ र बाटो खुल्यो ।

      मुग्लिबाट हिड्दा सुर्य रातो रातो भएको थियो अनि त्यसको एकछिनमै कता बिलायो बिलायो । बिस्तारै तरा देखिन लाग्यो तर जुन देखिएन । थहा पाए औँसिको रात रहिछ , अध्यारो । दाई हिड्दा आमाको मुख जस्तो अध्यारो , भाउजुको मन जस्तो अध्यारो अनि बिदेश हिड्न लागेको दाईको जिवन जस्तो अध्यारो ।

      काठमांडु पुग्न लागेको मात्र के थियौ नौबिशेमा अर्को जाममा परियो । नागढुङ्गामा बाटो बनाउन लागेकोले गर्दा नेपालीलाई यहा हुने जाम सामान्य जसतो भईसकेको थियो । तर त्याहाँ पनि धेरै बेर अड्किनु परेन एक घण्टामै खुल्यो र हामी काठमांडौ पुग्दा राति भइसकेको थियो त्यसैले अरु ठाउँ सम्भवनै भएन र गोङ्गबु कै कुनै एक होटेलमा पुगेर थकाई बिसायौं ।

      दाई र मेरो बिच बाटोमा के के कुरा भए खासै याद छौन मलाई तर होटेलमा सुत्नु भन्दा अगाडी दाईले मलाई भनेको थियो “ हेर बाबु त पनि अब ठुलो भइस् , अली सोच त बुवा त बितिसक्नु भो अनी अब म पनि बिदेश हेडें । अब आमा र भाउजु तेरो जिम्मा । र अर्को कुरा तेरो भाउजुको पेटमा भर्खर एक महिनाको बच्चा छ । त्यसैले ख्याल गर्नु घरको अब सबै जिम्मा तरो टाउकोमा छ र तँ संग समय पनि छ त्यसैले राम्रो संग पढ्नु आमा र भाउजुको ख्याल गर्नु अनि आफ्नो पनि ख्याल गर्नु ।“ म हुन्छ भन्दै टाउको मात्र हल्लाउंछु ।

      त्यो दिन थाकेको भएर होला सार्है मजाले निदाए म । दाई के गर्यो मलाई थाहा भएन । अनि फेरी अर्को दिन बेलुकी साढे सात बजेको कतार एयरको फ्लाइट दाईको । हामी तिन बजेतिर एयरपोर्ट पुग्छौ । दाईले आम र भाउजुलाई फोन गर्छ भित्र छिर्ने बेला भयो भन्न । फोन राख्दा दाईको आखाँ पनि रातो भएको थियो । दाई भित्र छिर्ने समय हुन्छ । रगतको नाता न पर्यो मेरो पनि आफै आखाँबाट आँशुको धारा नै बग्न थाल्यो । त्यति साह्रो त म कहिले रोएको थिइन । सायद बुवा बित्दा पनि ।

      दाई भित्र गएको धेरै समयसंम एयपोर्ट बाहिर नै बसे एक्लै । माथि आकाशबाट      ठुलो आवाज आयो हेरे कतार एयर लेखेको बिमान उडयो । मेरो दाईलाई बोकेर , हाम्रो घरको सपना बोकेर , हम्रो मात्र किन हजारौ नेपालीले दिन दिनै  देख्ने लाखौं सपना बोकेर  ।

      त्यसको अर्को नै पोखरा फर्कीन्छु ।  खै ! किन किन मन आफैमा नरमाईलो लाग्छ !! भउजुलाई हेर्छु , अनी आमालाई पानि कता हो कता केही गुमाएको जस्तो अनुवार देख्छु दुवैमा । त्यो देख्दा झन् दुःख लाग्छ । हसाउन र मजाक गर्न मलाई आउथेन त्यसैले नि होला सायाद । कहिले कसो एक्लै लेकसाइडतिर घुम्न जान्थे तर झन नरामाईलो लाग्थ्यो । सानो हुदा बुवा,आमा म र दाई बेला बेला घुम्न आएको यादले सताउन्त्यो । फेरी त्यही नजिक बशुन्धरा पार्क पनि थियो जहा सानोमा दाई र म भागेर पिङ्ग  र चिप्लेटि खेल्न जान्थ्यौ । बास्तवमा आमा र भाउजु भन्दा नि मैले नै धेरै कुरा गुमाएको छु कि जस्तो पनि लाग्थ्यो । तर आमाको र भाउजुको दुःख उनीहरुलाई नै थाहा थोयो होला मेरो मलाई नै । सबलाई आफ्नै दुःख ठुलो लाग्ने त हो संसारमा ।

॒॒॒॒॒॒॒॒॒॒॒॒॒॒॒****************************************************************************

      दिन दिनै गर्दै भाउजुको पेट ठुलो हुदै गइरहेको थियो । आमा र भाउजु दुबैको आश ठुलो थियो । सायद सात समुन्द्र पारी पनि ठुलै आशा थियोहोला हुनेवाला बावुलाई । त्यही बेलामा मलाई चाही बाह्र कक्षामा तिन बिषय लागेर फेल पनि भइएको थिए । तर किन हो कुन्नि मतलबनै लागेको थिएन । दशै आयो , ठ्याक त्यही बेला बिदेशबाट पैसा पनि आयो । त्यही पैसाले घरको समान अनी दशैको कपाडाहरु पनि किनेका थियौं हामीले ।

      टिकाको दिन पनि आयो । भाउजु आएपछीको पहिलो टिका अनी दाई गएपछिको पनि पहिलो टिका । तटिकाको ठ्याक साइत हुने बेला घरको फोन बज्यो । उठाउँछु दाईको फोन रहिछ । आँखाबाट आफै आँशु पो बग्न लाग्यो मेरो त । कुरा गर्न सकिन आमालाई फोन दिए । आमा त झन् के कुरा गर्न सक्नु हुन्थ्यो र बिचरा आमाको मन न पर्यो । त्यो बर्षको दशैको टिका रोएरै बित्यो हाम्रो ।

      त्यसपोछी धेरै समयसम्म दाईको फोन आएन । न त यताबाट गर्दा  लाग्यो । पुस महिना संगै बेस्करी जाडो पनि सुरु भयो । तर दाईको फोन न आयो नै न त लाग्यो नै  । पोखराको ठाँउ पानिको कुनै भर नै नहुने एक रात मजाले पानि परिरहेको बेला भाउजु बेस्मारी कराउन थाल्नु भयो दुख्यो भनेर । मैले फोन घुमाए । एम्बुलेन्स आयो । अस्पताल पनि पुगियो ।

     प्रसुति कक्षको बहिर म, बित्र आमा र भाउजु । कुर्दा कुर्दै बिहान नै भयो । भित्रबाट केही खबर थिएन। दाईलाई फोन फेरी घुमाउछु , खबर त उता पनि केहि थिएन । अत्ति झ्याउ लग्यो के गरु के नगरु जसतो पनि भयो । बिस्तारै घाम पनि झुल्किन लाग्यो । बाहिर निस्किए अनि त्यो दिनको पत्रिका किनेर ल्याए ।

      पत्रिकाको पहिलो पाना मात्र के पल्टाउन भ्याएको थिइ । पुरै शरिरमा पसिना आयो, शरिर थरर.... थर... काप्न थाल्यो । जता त्यतै अन्धकार देख्न थाले मैले । त्यही बेलामा आमा आउनु भयो र भन्नुभो “ ल बधाई छ तलाई ,मलाई , हामी सबलाई ! तेरो दाईको छोरा भयो ठ्याककै तरो दाईको अनुवार भएको !!” तर मेरो मुख धेरैनै अध्यारो भएको देखेर फेरी आमाले सोध्नुभो “के भयो तलाई ? किन मुख कालो गरेछस् ?”

      म मौन हुन्छु , आमाले हातको पत्रिका खोस्नु हुन्छ अनि सिधै बेहोश् हुनुहुन्छ । पत्रिकाको प्रमुख पेजमै लेखेको हुन्छ “ खाडिमा बिनोद शर्मा नमाक युवकको छतबाट खसेर मृतु” । आमालाई त्यही अस्पतालको आई. सी. यु. मा लगिन्छ । मेरो दिमागमा सोचाई खेल्न थाल्छ “ फेरी नया जिवना संसारमा आयो र अर्को गयो । एउटा आमाको काख गयो र अर्को आमाको काख भरियो । हरे भगवान धन्य छौ तिमी हाम्रो परिवारमा दुई जना बावु नाभएको टुहुरा र दुई जना बिदुवा गरायौ ।“ फेरी दाईले हिड्ने बेलामा आमालाई भनेको कुरा सम्झन्छु “ हो चन्द्रमा त्यही नै हुन्छ चाहे दाई या कोही संसारमा होस् या न होस् । र चाहे दाईको छोरा होस् या अन्य कोही
जन्मुन साक्षी नै होला त्यही जुन । तर दाईले जुन दिन भनेको थियो त्यो दिन नै औंशी परेको ठ्याक्क याद आउछ मलाई ।

      दुई दिन पोछि आमालाई पनि आई. सी. यु. बाट निकालियो । तर घर भने लगिएन बरु लगियो सेतो कपाडामा बेरेर सेति को बगरमा र जलाईयो त्यही ठाउँमा जुन ठाउँमा जहाँ पहिले नै बुवालाई जलाईको थियो । दाई पनि फर्कियो अलि दिनमा तर कतार एयरको सिटमा बसेर होईन बरु काठको बाकसमा सुतेर ।